دوست عزیزی در مورد مطلب قبلی نظری داده بودند که من را بر آن داشت که از خود دفاع کنم و منتظر پاسخ خود از طرف این شفیق عزیز بمانم

نظر این عزیز:(روایت داریم که برای دروغگویی فرد همین مقدار کافی است که هرچه را می شنود بگوید.برادر عزیزم اقای متقی را به دروغگویی متهم نمی کنم ولی مگر اخلاقی است که ماحرفی را در فضای اینترنت یعنی به وسعت همه دنیا اشاعه دهیم و بگوییم راست و دروغش به من مربوط نیست؟آیا قید این جمله که "راست و دروغش به من مربوط نیست"شما را مبری می کند؟ )


و پاسخ حقیر:

دوست عزیز
فرمایشات شما متین
اما من بازار های مکه و مدینه و ولع سیری ناپذیر هم وطنانم را برای خرید اجناس بی کیفیت آنجا و ریختن سرمایه ی ملی در جیب وهابیان دیده ام این عین واقعیت است
البته من رقمش را نمی دانم
من بی حرمتی و آزار و اذیت وهابیون را نسبت به شیعیان و به خصوص ایرانیان تجربه کرده و چشیده ام و این عین واقعیت است
من خطبه های خطیب مسجدالحرام و مسجدالنبی و فتاوی ضد شیعی آن را به گوش خود شنیده ام
آیا شما می فرمایید که دیده ها را نادیده و شنیده ها را نا شنیده فرض کنم
انچه من به راست و دروغش شک دارم اعداد و ارقام است
امیدوارم با دوستی که نام و نشانش را می دانم بتوانم بحث کنم