کیمیا

کهرو …

ای پدر پیر شهر و دیارمان ؛

ای سر بر آسمان و سپید موی ؛

زیبای با وقار

بردامنت چشم به دنیا گشوده ایم

و بر شانه هایت کودکی را تا جوانی صعود کرده ایم

با ریش و موی و جامه ی سپید برازندگی و ابهت صد چندان یافته ای

سپیدی سر و دامنت افزون و مستدام

تا پستان مادر میمه … مزد آباد مهربان

همیشه جوشان و با سخاوت

برای لب های تشنه ی ما کودکان ابدی میمه ؛

جاودان بماند.